Gercek kalbi bulmak

[cataneam]

John Blanchard oturduğu banktan kalktı,üzerindeki denizci üniformasını düzeltti ve şehrin büyük tren istasyonundaki insanları incelemeye koyuldu.Gözleri o kızı arıyordu,kalbini çok iyi bildiği ama yüzünü hiç görmediği o kızı.

Ona olan ilgisi bundan 13 ay önce Florida'da bir kütüphanede başlamıştı.Raflardan aldığı bir kitabın içindeki yazıdan çok etkilenmişti...

Kitaptan değil! sayfalardan birinin kenarında kurşun kalemle yazılmış minik notlardan...

  Yumuşak el yazısı düşünceli ruhu ve insanın içine işleyen bir karakteri yansıtıyordu.

Kitabın baş sayfasında,o kitabı en son okuyan kişinin ismini gördü; Bayan Hollis Maynell.

  Biraz zaman ve çaba sonunda adresini buldu.Bayan Maynell New York'ta yaşıyordu.Blanchard ona kendisini tanıtan ve mektup arkadaşlığı teklif eden bir mektup yazdı.Ertesi gün de II.Dünya Savaşı'na katılmak için avrupa'ya doğru yola çıktı.Daha sonraki 1 yıl 1 ay boyunca birbirlerini mektuplarla tanıdılar.Her mektup kalplerinde gelişen bir sevgi tohumuydu sanki.

  Bir romantizm başlıyordu.Blanchard kızdan bir resmini istemişti,ama kız reddetti.Kendisini gerçekten önemsiyorsa nasıl göründüğünün ne önemi vardı?

  Sonunda Blanchard'in Arupa'dan dönüş günü geldi çattı.İlk buluşmalarını ayarladılar... New York Tren İstasyonu'nda akşam saat tam 7'de.

  "Beni tanıman için" diye yazmıştı kız mektubunda, "ceketimin yakasında kırmızı bir gül takılı olacak"

  İşte saat tam 7'ydi ve Blanchard yüzünü daha önce hiç görmediği,ama kalbini sevdiği o kırmızı güllü kızı arıyordu.

  Hikayenin gerisini Bay Blanchard'dan dinleyelim :


  "Birden genç bir kızın bana doğru yürüdüğünü farkettim.İnce,uzun boylu,dalgalı sarı saçları o güzel kulaklarının önünden omuzlarına düşmüş... Çiçek rengi mavi gözlü.Dudaklarının ve çenesinin muntazam kıvrımları açık yeşil renk giysisiyle insana sanki baharın geldiğini müjdeleyen bir kızdı.Ben de ona doğru yürümeye başladım.

  O kadar etkilenmiştim ki yakasında gül olup olmadığına bakmak aklıma bile gelmedi.

  Ona yaklaşınca,dudaklarında hafif ve tahrik edici bir gülümsemeyle bana "Benimle aynı yöne mi gidiyorsun denizci ? " diye fısıldadı.Neredeyse kontrolsüz bir şekilde ona doğru bir adım attım ve o anda Hollis Maynell'i gördüm.

  Kızın tam arkasında duruyordu.40'ını çoktan geçmiş,grileşmeye başlamış saçlarını şapkasının altına toplamış... Şişmana yakın,kısa boylu,kalın bilekli ayakları topuksuz ayakkabılara gömülmüş... Kafamı çevirdim,yeşil giysili kız hızla uzaklaşıyordu.

  Kendimi ikiye bölünmüş hissettim; arzularım kızı takip etmemi,ta içimden gelen bir istek ise ruhu 1 yıldır bana eşlik eden kadınla olmamı söylüyordu.

  İşte orada öylece duruyordu.Solgun,kırışık suratı kibar ve duygulu,gri gözleri sıcaktı.Çekinmedim.Beni tanımasını sağlayacak mavi deri ciltli kitabı ona doğru tuttum.Bu aşk olamazdı,ama mutlaka değerli,çoktan beri minnettar olduğum ve olacağım bir arkadaşlık gibi bir şey olabilirdi...

  Kadını selamladım,her ne kadar gizlemeye çalıştıysam da pek başaramadığım hayal kırıklığımı belli eden sesimle "Ben Teğmen John Blanchard,siz de Bayan Maynell olmalısınız.Sizinle buluşabildiğim için çok mutluyum.Sizi yemeğe götürebilir miyim?" diye sordum.

  Kadının yüzüne bir gülümseme yayıldı:


  "Neden bahsettiğini bilmiyorum delikanlı" dedi. "Ama az önce buradan geçen yeşil elbiseli kız bu kırmızı gülü yakama takmamı rica etti benden ve eğer siz beni yemeğe davet edecek olursanız kendisinin  sizi caddenin karşısındaki büyük restoranda beklediğini söylememi istedi.Dediğine göre bu bir çeşit sınavmış"....


Max Lucado 'nun "And the Angels Were Silent" adlı kitabından...