sevilmeikten sonra

[Sivaslı]

Akşama doğru bir garip hüzün çöker bana;
Her sokağa çıktığımda,her caddeye adım attığımda.
Ansızın karşıma çıkacak sanırım,
Heyecanla ona söyleyeceklerimi tekrarlarım...

Sanki karşımda onu görürüm.
Her beliren uzaklardan odur.
Her gelen başka olunca üzülürüm.
Sanki her sevmeyen bakış onundur.

Kendimden gitmek isterim gidemem.
Geri dönmeyi dilerim dönemem.
İlk sevdiğimden beri süren bu elem,
Yüreğimdedir yüreğimi yerinden sökemem.

Onu bulamadığım her akşam,ayaklarım geri dönünce;
Sanki bir hüzünlü şarkı söyler üzgün adımlar...
Ve her zaman vazgeç artık diyen bir düşünce;
Der ki,sevilmedikten sonra ortaya konan kalbin ne hükmü var......