Tanımlı öfkemle hayat arasında

[Sivaslı]

Gidiyorum ben.
Mutluyum gidişim için...
Artık yeni telaşeler girecek hayatıma, hayat savuracak yani bir şekilde, senden koparmaya çalışacak. Ben zannetmiyorum çabuk unutabileceğimi seni...
Gitmem gerektiği için gidiyorum,
Ya da sadece senden gidiyorum,varım aslında...
Gidiyorum artık...
Aklıma gelen her düşünce seni anlatmayacak bana,
Ya da ben öyle umut ederek gidiyorum.
Gidiyorum işte,
Bekleme benden açıklama yapmamı.
Susarım...
Çaresizce susarım sadece...
Elimden gelen bu.
Gidiyorum.
Gidiyorum da yanımdasın sen... Şarkıların,yazdıkların,şiirlerin yanımda hep.
Bir zaman devam ederim böyle.
Sen yokken seni yaşarım kendi kendime...
Kırıntılarınla oyalanırım.
Tekrar ben olurum belki...
Zaten uzun zamandır isteğim bu;
Daha az sen,daha çok ben olmak istiyorum artık...
Seni yaşamak istemiyorum kendi hayatımda...
-bazen unutsamda ayrı bir hayatım var benimde...-
Seni aramaktan bıktım baktığım tüm gözlerde...
Okuduğum yazılarda,kitaplarda,şiirlerde...
Dinlediğim şarkılarda,
Seni aramaktan bıktım ben artık...
Gidiyorum ben.
Artık olmayacağım,
seni bırakamıyorum ama senden kopmak için gidiyorum.
Bir yaralı yeter herşey için...
Ve ben "ikimiz" için yara almayı göze alıyorum.
"ikimiz" dedim yoksa "biz" mi olduk bu cümlede?
Gidiyorum,
Biz olmamak için biz olmadan gidiyorum.
Ya da biz olmadığımızı düşünüyorum.
Neyiz, biz olduk mu?
Gidiyorum.
Bu sefer ben gidiyorum.
Senden önce gidiyorum.
Ya da gitmeye çalışıyorum,çünkü sen gitmek bilmiyorsun.
Kal deme...
Diyemezsin...
Demezsin...
Dememelisin.
Gidiyorum,
ve seni çok seviyorum.
Belki dönüşümde daha az sen,
Daha çok ben olurum.